sponsers

Sunday, September 4, 2011

अंतर्मन झोपत नाही किंवा विश्रांतीही घेत नाही

डॉ. जोसेफ मर्फी 



मानसोपचार तज्ज्ञ 

अंतर्मन कधीच झोपत नाही, ते विश्रांतीही घेत नाही. झोपण्यापूवीर् त्यास एखादी जबाबदारी सोपवली तर, तुम्ही उठण्यापूर्वी त्यानं ती पार पाडलेली असते. ते तुमच्या समस्यांवर उत्तर शोधून ठेवतं. याच अंतर्मनात आजारातून बरं करण्याचीही अपार शक्ती असते. झोपण्यापूवीर् केलेल्या प्रार्थनेचा चांगला परिणाम होऊन अनेक आजार पूर्ण बरे होऊ शकतात... 

............ 

तुमचं मन ही तुमची मौलिक संपत्ती आहे. ते नेहमीच तुमच्या सोबत असतं. मनं दोन असतात. एक बाह्यमन, दुसरं अंतर्मन. एक समंजसपणा दाखवितं, दुसरं असंमजसपणा. तुम्ही नेहमी बाह्यमनानं विचार करता. सातत्यानं केलेले विचार अंतर्मनात जाऊन खोलवर रूजतात. मग त्याप्रमाणं तुमच्या प्रवृत्तीत बदल होत जातो. तुमचं अंतर्मन, तुमच्या भावनांवर नियंत्रण करीत जातं. हे अंतर्मन सृजनशील असतं. तुम्ही चांगला विचार केला तर चांगले परिणाम तुम्हाला दिसू लागतात. वाईट विचार केल्यावर वाईटच सर्वत्र भासू लागते. 

महत्त्वाची गोष्ट लक्षात ठेवा. अंतर्मन जी एखादी कल्पना स्वीकारते, तीच अमलात आणते. अंतर्मनाचा हा नियम आहे. त्यास चांगलं आणि वाईट सर्वच सारखं असतं. त्यामुळे या नियमाचा नकारात्मक वापर केला तर तुमचं जीवन अपयश, नैराश्य, दु:ख यानंच भरून जाईल. तुम्हास चांगला, विधायक विचार करण्याची सवय असेल तर तुमचं आरोग्य चांगल राहील, यश हाती येईल, भरभराट होईल. 

मात्र, प्रत्यक्षात बाह्यमन व अंतर्मन अशी दोन मन नाहीत. केवळ एकाच मनाची ती दोन रूपं आहेत. तुमचं बाह्यमन हे केवळ कारण जाणतं. प्रत्येक गोष्टीचा विचार करून तिचा स्वीकार करते. तुम्ही पुस्तकाची निवड करता. घर पसंत करता, जीवन साथीदाराची निवड करता, हे सर्व कार्य बाह्यमनाच्या साह्यानं आपण    करतो. सर्व निर्णय आपण बाह्यमनाच्या मदतीनं घेत असतो. 

परंतु, हृदयाची धडधड, श्वासोच्छवास, अन्नपचन, रक्ताभिसरण अशी शरीरातील अनेक महत्त्वाची कायेर् तुमच्या मजीर्वर अवलंबून नसतात. त्यासाठी तुमच्या मनानं निर्णय घ्यायची गरज नसते. ही सर्व कायेर् अंतर्मनाने होतात. तुमच्या अंतर्मनावर जे बिंबवलं जातं, किंवा तुमचं बाह्यमन ज्याच्यावर विश्वास ठेवतंं, त्या सर्वांचा स्वीकार अंतर्मन करतं. ते कसलंही वाद घालत नाही. 

तुमचं अंतर्मन हे जमिनीचे मशागत केलेल्या वाफ्यासारखं असतं. त्याच्यात जे बियाणं पेरलं जातं, मग ते    चांगलं असो की वाईट, त्याचा स्वीकार करतं. तुमचे विचार बियाणासारखेच असतात. नकारात्मक, विध्वंसक विचार तुमच्या अंतर्मनात नकारात्मक कार्य करीत असतात. ते बाह्यअनुभवांच्या जोडीनं लगेच    किंवा योग्य वेळी प्रतिक्रियांच्या रूपानं बाहेर पडत असतात. उदाहरणार्थ तुमच्या बाह्यमनानं, ठरवलं की, एखादी गोष्ट खरी आहे, प्रत्यक्षात ती खोटी असेल, तरीही तुमचं अंतर्मन ती गोष्ट खरीच असल्याचं समजेल आणि त्या दृष्टीनं कार्य करीत राहील. 

मानसोपचारतज्ज्ञ आणि इतर अनेकांनी यासंबंधी प्रयोग केले आहेत. त्यांनी काढलेल्या निष्कर्षांतून हीच एक बाब स्पष्ट झाली आहे. अंतर्मन कधीही निवड करण्याच्या किंवा तुलना करण्याच्या फंदात पडत नाही.    बाह्यमनानं केलेली सूचना, मग ती खोटी असली तरी, अंतर्मन त्याचा स्वीकार करतं. 

संमोहन विद्येद्वारेही हे प्रयोग करण्यात आले आहेत. एखाद्यास संमोहित करून त्यास सांगण्यात आलं की, तू नेपोलियन बोनापार्ट आहे, किंवा मांजर आहे, किंवा कुत्रा आहे. तर संमोहित व्यक्तीच्या अंतर्मनावर ते लगेच बिंबतं, ही व्यक्ती मग तीस सांगितल्याप्रमाणं वागायला लागते. अशा व्यक्तीचं संमोहित झालेलं बाह्यमन, त्यास मिळणारे आदेश अंतर्मनाकडे पाठविते आणि अंतर्मन कसलाही विचार न करता, त्या सूचना, आदेश खरे मानून तशी कृती करायला लागतं. 

बाह्यमनास वस्तुनिष्ठ मन, असंही म्हटलं जातं. कारण ते वास्तवाचं भान राखून, निर्णय घेतं. त्यासाठी शरीरातील पाच ज्ञानेदियांचं साह्य घेण्यात येतं. त्यांच्या साह्यानं बाह्यमन भोवतालच्या परिस्थितीचं निरीक्षण करतं व नंतर निर्णय घेतं. परंतु, जेव्हा बाह्यमन काही कारणास्तव निर्णय घेण्याचं थांबवतं, त्यावेळी अंतर्मन सक्रिय होतं व स्वत: निर्णय घेऊ लागतं. झोपताना किंवा ग्लानी आली असेल, अशावेळी अंतर्मन काम करू लागतं. त्यासाठी त्याला ज्ञानेदियांची गरज भासत नाही. इतरत्र घडणारी घटनाही ते बघू शकतं किंवा ऐकू शकतं. ते तुमच्या शरीरातून बाहेर पडून, दूरवर जाऊन माहितीही गोळा करून आणतं. 

अंतर्मन झोपत नाही किंवा विश्रांतीही घेत नाही. त्यामुळे तुम्ही झोपण्यापूवीर् त्यास एखादी जबाबदारी सोपवली तर, तुम्ही उठण्यापूवीर् त्यानं ती पार पाडलेली असते. ते तुमच्या समस्यांवर उत्तर शोधून ठेवतं. याच अंतर्मनात आजारातून बरं करण्याचीही अद्भुत आणि अपार शक्ती असते. झोपण्यापूवीर् केलेल्या प्रार्थनेचा चांगला परिणाम होऊन अनेक आजार बरे होऊ शकतात, असं सिद्ध झालं आहे. प्राचीन काळी मंदिरातील अनेक धर्मगुरू आजारी माणसाला औषध देऊन त्यास लगेच झोपायला सांगत. झोपेत देव येऊन तुम्हास बरं करील, असं ते त्याला सांगत. तसं सांगण्यामागचं खरं कारण अंतर्मनाची अपार ताकद हेच होतं! 

अनुवाद : जॉन कोलासो





Treat yourself at a restaurant, spa, resort and much more with Rediff Deal ho jaye!

--
You received this message because you are subscribed to the Google Groups "Mai Marathi" group.
To post to this group, send email to mai-marathi@googlegroups.com.
To unsubscribe from this group, send email to mai-marathi+unsubscribe@googlegroups.com.
For more options, visit this group at http://groups.google.com/group/mai-marathi?hl=en.

Tuesday, January 4, 2011

Sunday, January 2, 2011

[GarjaMaharashtraMaza] Chaha Pohe

 

मुली 'पाहण्या-बिहण्याच्या' अनुभवाविषयी भावनेच्या भरात बरंच काही बोलून बसलो नसतो तर आज हा लेख लिहिण्याची वेळ माझ्यावर आली नसती..!
पण आता नसती आफत गळ्यात मारून घेण्याची इतकी सवय झाली आहे; म्हटलं लिहावं. लडेंगे दुसरं काय ?

सुखात चाललं होतं सगळं. नोकरीबिकरी, पाच आकडी पगार, पुण्यात घर, बँकेत पैसे.
त्यात मी म्हणजे एकदम सुयोग्य स्थळ, एकुलता एक मुलगा. आईबाप कोह्लापुरात, कसली जबाबदारी नाही, पुण्यात 'वेगळेच' राहणार दोघं इ. इ. बरीच क्वालिफिकेशनची लेबलं माझ्या नावावर चिकटली होती.
आमच्या वयाची पंचवीस-सव्वीस वर्षे उलटून गेल्यावर आमच्या मातोश्रींनी लग्नाची भुणभूण सुरु केली..
तोपर्यंत त्या वाट पाहत होत्या की मी प्रेमात पडेन आणि एक दिवस घरी पोरगीच घेऊन येईन. पण तसं काही झालं नाही..
त्यामुळे आपल्या काट्यार्ला एवढंही जमलं नाही म्हणून पूज्य माताजींनी पिताजींना वेठीस धरलं आणि कुठं कुठं जाऊन नावं नोंदवायला सुरुवात केली.
तरीही मी सुखातच होतो. डोक्याला ताप नव्हता, लग्न करण्यासाठी काही गुडघ्याला बाशिंग बांधून धावावं असं वाटत नव्हतं.
नाही म्हणायला मैत्तिणी चिक्कार होत्या, पण त्यांच्यापैकी एखादीशी लग्न करावं असं नाही वाटलं. मैत्तिणी म्हणून त्या मस्तच होत्या, पण बायको म्हणून ?-छ्या..!!
(
आणि ज्यांना मी विचारलं त्या मला 'नाही' म्हणाल्या.. हे कारण वेगळंच..)
मग नाईलाजास्तव आमचं गाडं ' पोरी पाहण्याच्या' आणि चहा-पोह्याच्या टप्प्यात गेलंच..!
वर्षभर चालला दर रविवारी मुली पाहण्याचा कार्यक्रम. महाबोअर असतो तो प्रकार. मुली फार आरडाओरडा करतात की आम्हाला 'पहायला' कसले येता, आम्ही काय प्रदर्शनातल्या वस्तू आहोत का ?
पण दर रविवारी मुलगी पहायला गेलं ना तर कळतं की आपल्याला काय काय पहायला आणि ऐकायला लागतं.
काय वाट्टेल ते विचारतात मुलीचे बाप. आता मी 'आयटीत' काम करतो, तर ते 'आयटीत' विचारतात की ओबामाने आऊटसोर्सिंगला चाप लावला तर तुमची नोकरी जाईल का? असं काहीही वाट्टेल ते प्रश्न आणि वाट्टेल ती उत्तरं देत वेळ मारून नेणं..! त्यात एखादी तोंडातून चकार शब्द काढत नाही, एखादी इतकी बोलते की थांबतच नाही. एखादी फोटोत देखणी दिसते, प्रत्यक्षात इतकी मंद.. की अरेरे. वर्णन केलेलं असतं सडपातळ म्हणून; पाहिल्यावर कळतं की हा तर भोपळा !
त्या प्रकाराला मी कंटाळलो.. आणि म्हटलं की घरीबिरी नाही, बाहेरचं भेटू..?
एकदा असंच एका मुलीला पत्ता सांगितला, अमूकतमूक जवळच्या 'मॅकडी'त ये म्हटलं सहा वाजता भेटायला..
सात वाजून गेले तरी पत्ता नाही..
साडेसात वाजता फोन आला ,पुण्यात 'मॅकडी' पूल कोणत्याच रिक्षावाल्याला माहिती नाही, सांगा कसं यायचं ?'
बोला आता ! पुण्यात राहणाऱ्या ज्या मुलीला साधं मॅकडोनाल्ड उर्फ मॅकडी हा शब्द माहिती नाही, तिच्यात काय 'पहायचं'?
तरी आम्ही भेटलो. तिला मी पसंत. घरचे तयार..
पण मी 'नाही' म्हणालो.
माझा जन्म चाललाय मॅकडीत आणि सीसीडीत..माझं सगळं जग असंच फिरतंय आणि ती टिपीकल तुळशीबाग छाप.. कसं जमायचं आमचं? लाईफस्टाईल आणि आवडीनिवडी म्हणून काही जुळायला हवं की नाही?
पण असा विचार नाही करायचा..? तो आईबाबांना पटत नाही.
खरं सांगतो, आमचंही त्रांगडं सुटत नाही. आम्हाला आमच्याबरोबर वावरणाऱ्या मॅकडीवाल्या मैत्तिणी बायको म्हणून नकोत, त्या जरा अतीच शहाण्या वाटतात. आणि जिला मॅकडी माहिती नाही ती ही नको, कारण ती बावळट वाटते. मग आधुनिक अधिक घरेलू, स्वतंत्र अधिक आज्ञाधारक, देखणी अधिक समजंस अधिक आईलाही आवडणारी असं समीकरण आम्हाला कुठे हो गावणार?
ते गावायसाठी काय काय नाही केलं ?
पोरी पाहिल्या. आजुबाजूच्याही पाहिल्या. ज्या मैत्तिणी बिनलग्नाच्या आणि सिंगल होत्या त्यांचाही विचार केला.
तेही नाही म्हणून मग लग्नाची सूत्रं स्वत:च्या हातात घेत मॅट्रिमोनिअल साईटवर नावं नोंदवली..
पण किती पैसे भरणार? त्यापेक्षा आम्ही तीन मित्रांनी मिळून चार ठिकाणी नावं नोंदवली. युजरनेम आणि पासवर्ड शेअर केले आणि मग सुरु केलं नेटाने स्थळ संशोधन..
मजा यायची.. नंतर आम्ही स्वत:साठी कमी, दुसऱ्यासाठी मुलगी शोधायला लागलो, आपल्याला काय हवं हे माहिती असण्यापेक्षा मित्राला कशी मुलगी पाहिजे हे आमच्या डोक्यात पक्कं होतं..
दररोज रात्री आणि सुट्टीची दुपार हाच कार्यक्रम..!
दरम्यान मुली पाहणं सुरुच..
कधी आमचा नकार, तर कधी मुलींचा..!
पण आपण नाही फ्रस्ट्रेट झालो, फत्त* आमच्या मातोश्रींचं बी.पी. हाय व्हायचं, त्यांना कधी एकदा सुनमुख पाहू असं झालेलं..
वैताग.. वैताग.. या पोरी पाहणं म्हणजे..!
माफ करा भगिनींनो अधिक मैत्तिणींनो..
पण मुलींना कळतं कमी आणि त्या बोलतात फार, त्यांना पटतं फार थोडं पण त्या कनफ्यूज मात्र फार असतात.. फार फिल्मी विचार करतात...
माझ्या एका मित्राला एका मुलीनं विचारलं, ' तुमचं लाईफटाईम ड्रीम काय आहे ?'
तो बिचारा सहज म्हणाला, 'नाही, असा विचार केला कधी..!'
तर त्याला नकार..
का तर त्या मुलीच्या मते, तो अम्बिशियस नाही.. बाळू आहे..!
असं काहीही..
मी आणि माझे मित्र आता मुलींचे नकार आणि त्यांची कन्फ्यूज कारणं याविषयावर पुस्तक लिहू शकतो..
पण एक फुकट सल्ला..
मुली पहायला गेलात की कधीही खरं बोलायचं नाही, टिपीकल फिल्मी आदर्शवादी बोला, तुमचं लग्न लवकर जुळेल. पण जर खरं बोललात..तर नकार ऐकायला तयार रहा..!
हे वाचायला कितीही त्रासदायक असलं तरी मुलांना मुली पाहताना जेवढा मनस्ताप होतो, त्याचा कोणी विचारच करत नाही, या विषयाला काही ग्लॅमरच नाही..
पाचआकडी पगार कमावणाऱ्यांची ही गत तर मग महिन्याला पाच-दहा हजार रुपये कमावणाऱ्यांना पोरीचें बाप दारात उभं करत नसणार !
पुन्हा एकदा बायको म्हणून स्वीकारलं की आपल्या घरात ती कशी नांदेल अणि आपल्या आईशी तिचं कितपत जमेल हा जीवाला घोर असतोच..!
मग कशी करणार कुणी पसंत चटकन ?
मग काय आहेच दर रविवारी 'पाहणे' प्रश्न आणि पोपट..!


Best Regards,

__._,_.___
Recent Activity:
.

__,_._,___

sponsers